Γράφει η Ελένη Βαρδάκη
Φωτογραφίες Κυριάκος Χατζηλέρης
Τραγούδια, χοροί, παιδικές φωνές και γέλια: ένα αθηναϊκό σπίτι γεμάτο ζωή, εκεί όπου ανακάλυψε για πρώτη φορά τον κόσμο της μουσικής. Ήταν το μικρότερο παιδί μιας εξαμελούς οικογένειας, που γύρω στα επτά, έπαιξε τις πρώτες της μελωδίες στο πιάνο. Η μεγαλύτερη influencer για εκείνη υπήρξε η μητέρα της, η γυναίκα που τη μεγάλωσε με θέατρο, παραστάσεις και musicals. «Η μουσική στο σπίτι μας ήταν προσβάσιμη σε όλους», λέει σήμερα η Βασιλεία ή, όπως τη γνώρισε το κοινό, Billie Kark.
Αν και αγαπά την Αθήνα, σκέφτεται σχεδόν καθημερινά το πώς θα μπορούσε να φύγει και να ξεκινήσει τη ζωή της σε μια μικρή πόλη. «Πρώτα όμως πρέπει να χτίσω μια ρημαδο-καριέρα», λέει γελώντας. Το όνειρό της είναι ένα στούντιο στο βουνό, ιδανικά κάπου προς την Ήπειρο, και μια ζωή πιο κοντά στη φύση. Ανέκαθεν διατηρούσε στενή σχέση με την παράδοση: εκδρομές σε χωριά, γλέντια, κανονάκι, ήχοι και ιστορίες που την ακολουθούσαν από παιδί. Δεν έκανε ποτέ «στροφή» στην παραδοσιακή μουσική – απλώς μετέφερε στη δουλειά της όσα ήδη κουβαλούσε.
Πίσω στο 2022 κυκλοφόρησε το γνωστό πλέον κομμάτι «Πάρτι», το τραγούδι που της χάρισε μεγάλη απήχηση στο κοινό. Ξαφνικά παίζονταν στα ραδιόφωνα, στα κλαμπ και ακούγονταν σχεδόν σε κάθε βίντεο του TikTok. Η Billie Kark, όμως, είναι πολλά περισσότερα από ένα ποπ πάρτι. Το 2023 έγινε νεράιδα «Τζίντα», το 2024 κυκλοφόρησε το EP «Τζάνεμ», ακολούθησαν συνεργασίες και πειραματισμοί, και σήμερα επιστρέφει με το σύμπαν του «Έρεβος». Με αφορμή τον νέο της δίσκο, λοιπόν, μιλήσαμε για τη μουσική της διαδρομή, για όσα τη φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό της και για το πώς βιώνει τη χαοτική δεκαετία των 20s.
Συνέντευξη με την Billie Kark
Πριν μερικές ημέρες παρουσίασες το νέο σου άλμπουμ, ένα πρότζεκτ αρκετά βουκολικό και σκοτεινό. Πώς προέκυψε;
Τα κομμάτια γράφτηκαν μέσα στη χρονιά, χωρίς κάποιο προκαθορισμένο concept. Στην πορεία κατάλαβα ότι όλα συνδέονταν μεταξύ τους, κινούνταν γύρω από τη λήθη και την προσευχή – θέματα που με απασχολούσαν έντονα εκείνη την περίοδο. Πρώτα ήρθε η μουσική και μετά το νόημα. Το όνομα το βρήκε το αγόρι μου –shout out στον Νίκο– και στη συνέχεια, διαβάζοντας τη «Θεογονία», άρχισε να χτίζεται το storytelling του δίσκου. Μέσα στο σκοτάδι που ένιωθα, έψαχνα να βρω την ελπίδα και το φως. Αυτό ήθελα να περάσω και στο κοινό.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αισθάνεσαι απελπισία;
Ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά, και αυτή και η προηγούμενη. Με επηρέασαν πολύ όσα συμβαίνουν στον κόσμο· νιώθω ότι ζούμε σε μια πολύ δυστοπική εποχή. Μου φαίνεται αφύσικο να ανοίγεις το κινητό σου, να βλέπεις τόσο σκληρές εικόνες και μετά να συνεχίζεις την καθημερινότητά σου σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Πράγματι, έχουμε πια εξοικειωθεί τόσο πολύ με αυτό το περιεχόμενο, που μοιάζει με μέρος της καθημερινότητάς μας.
Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της απελπισίας μου. Ως νέος άνθρωπος και ως καλλιτέχνιδα, νιώθω μια ευθύνη, θέλω να είμαι χρήσιμη, να προσφέρω κάτι στην κοινωνία. Πολύ συχνά σκέφτομαι ότι δεν κάνω αρκετά, ότι θα μπορούσα να κάνω περισσότερα –όπως όλοι μας– για να γίνει αυτός ο κόσμος έστω και λίγο καλύτερος.
Επιστρέφουμε στο «Έρεβος». Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί;
Περίπου ενάμιση χρόνος. Τα πρώτα κομμάτια γράφτηκαν αρκετά νωρίς, ενώ το βίντεο γυρίστηκε στις αρχές του Οκτωβρίου. Από τότε μέχρι την κυκλοφορία, δεν νομίζω ότι κοιμήθηκα ούτε ένα βράδυ ήσυχη. Έπεσε πολλή δουλειά, ήμασταν τρία άτομα που εργαστήκαμε για δέκα. Ένα πρότζεκτ εντελώς DIY.
Διάβασα ότι ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ, η «Προσευχή», προέκυψε βλέποντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ισχύει;
Ισχύει. Το 2004 ο μπαμπάς μου ήταν εθελοντής και συμμετείχε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Από μικρή αυτό μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση, ένιωθα περήφανη και έδειχνα συχνά το βίντεο στους φίλους μου. Με τα χρόνια απέκτησε για μένα μεγάλη συναισθηματική αξία. Θεωρώ την τελετή έργο τέχνης, σκηνοθετικά και μουσικά. Είναι το Roman Empire μου, το comfort video στο οποίο επιστρέφω όταν θέλω να δω κάτι όμορφο.
Καταλαβαίνω ότι η οικογένεια είναι κάτι πολύ σημαντικό για εσένα. Σου λείπει η εποχή που ήσασταν έξι άτομα σε ένα σπίτι καθημερινά;
Αχ, ερώτηση μαχαίρι. Μου λείπει πάρα πολύ. Έχω γενικά μεγάλη διαφορά ηλικίας με τα αδέρφια μου, επομένως, κάποια στιγμή απλώς έφυγαν όλοι, σχεδόν ταυτόχρονα, για σπουδές, δουλειές, άλλες χώρες, κι εγώ ήμουν ακόμα έφηβη. Το σπίτι που ήταν πάντα γεμάτο φασαρία, άδειασε ξαφνικά. Μου λείπει πολύ αυτή η συνθήκη, παρότι είμαστε ακόμα δεμένοι ως οικογένεια.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο athensvoice.gr
